تیک چیست؟

تیک ها حرکات، ژست ها یا صداهای ناگهانی، تکراری، غیر ریتمیک، کلیشه ای هستند. تیک ها شایع ترین اختلال حرکتی دوران کودکی هستند. بروز تیک حرکتی و یا صوتی در کودکان مدرسه ای بین 5 تا 20 درصد متغیر است. تیک های حرکتی معمولاً در سن 3-8 سالگی (2-18 سالگی) به صورت پلک زدن یا سایر تیک های صورت ظاهر می شوند. تیک های حرکتی معمولا در ناحیه صورت، سر و گردن قرار دارند. تیک های صوتی معمولاً چند سال پس از تیک های حرکتی (به طور متوسط در سنین 9 تا 10 سالگی) به صورت حملات بو کردن یا پاک کردن گلو ظاهر می شوند. شروع تیک ها، طبق تعریف، قبل از 18 سالگی قابل قبول است.

در حالی که تیک‌های حرکتی و صوتی معمولاً با اضطراب، تنش، هیجان، استرس، استفاده از برخی داروها، عفونت‌ها، هوای گرم و خستگی افزایش می‌یابند، در طول خواب، هنگام تمرکز روی یک عزیز یا زمانی که فرد احساس آرامش می‌کند، کاهش می‌یابد و/یا ناپدید می‌شوند. . شدت و شدت تیک ها ممکن است در موقعیت هایی مانند برانگیختگی عاطفی شدید و رویدادهای هیجان انگیز، شروع مدرسه، تولدها و تعطیلات آینده افزایش یابد. سیر نوسانی تیک ها معمولاً در 10-12 سالگی سریع ترین است. این سطح با 20 سالگی پس از نوجوانی کاهش می یابد. اختلالات رشدی و روانی همزمان، حمایت ضعیف خانواده، مصرف موادی مانند کوکائین، بیماری‌های مزمن و غیره را می‌توان از عوامل بدتر شدن این دوره برشمرد.

انواع تیک

اختلال تیک گذرا

تیک های تک یا چند حرکتی و/یا صوتی چندین بار در روز، تقریبا هر روز، حداقل به مدت چهار هفته رخ می دهد و این تیک ها بیش از یک سال باقی نمی مانند.

اختلال تیک صوتی یا حرکتی مزمن

تیک های تک یا چند حرکتی و/یا صوتی برای بیش از یک سال باقی می مانند و هیچ دوره ای بدون تیک برای بیش از 3 ماه متوالی وجود ندارد.

سندروم تورت (TS)

وجود چند حرکتی و یک یا چند تیک صوتی برای بیش از یک سال به عنوان عدم وجود دوره بدون تیک برای بیش از 3 ماه متوالی تعریف می شود. در پسران بیشتر از دختران (3-4/1) دیده می شود. میانگین سن شروع 6-7 سالگی است.

در ابتدا تقریباً 80 درصد بیماران تیک حرکتی و 20 درصد تیک صوتی دارند. شایع ترین تیک های اولیه چشم و سایر تیک های حرکتی سر و گردن هستند. تیک های صوتی معمولا یک تا دو سال پس از تیک های حرکتی ظاهر می شوند. کوپرولالیا (سخن نفرین) که می تواند به عنوان تیک صوتی در TS دیده شود، در سن 13-14 سالگی شروع می شود. در TS، اکولالیا (تقلید صداها و کلمات شنیده شده)، اکوپراکسی (تقلید حرکات دیگران)، کوپرپراکسی (اشارات و علائم غیرارادی، زشت)، پالیلالیا (تقلید از آخرین هجا یا کلمه ای که خود شخص گفته می شود) نیز به ندرت می تواند باشد. به عنوان تیک های صوتی پیچیده دیده می شود.

اختلال نافرمانی مقابله ای، اختلال سلوک، اختلال وسواس فکری اجباری و/یا اختلال نقص توجه بیش فعالی با فراوانی 50 تا 90 درصد همراه با سندروم توره دیده می شود. در 25-15 درصد موارد TS ناتوانی یادگیری خاص با هم دیده می شود.

9 علامت اصلی افسردگی

حالت افسردگی

این احساس غم و اندوه یا پوچی است که تقریباً هر روز و در تمام روز وجود دارد. این غم ممکن است با گریه یا احساس ناامیدی همراه باشد. ویژگی این است که این غم تقریباً دائمی است و هیچ دلیل خاصی از طرف شخص ارائه نشده است.

کاهش علاقه

این یک فقدان بارز علاقه به تقریباً تمام فعالیت ها و در نتیجه عدم لذت از فعالیت هایی است که قبل از دوره افسردگی برای فرد خوشایند بود. بنابراین، فرد مبتلا به سندرم افسردگی، تمام فعالیت های روز خود را به شیوه ای یکنواخت و جدا از احساسات بازگو می کند.

تکامل وزن

اختلالات خوردن مرتبط با افسردگی با کاهش وزن قابل توجه در غیاب رژیم غذایی یا برعکس افزایش وزن قابل توجه مشخص می شود. کاهش وزن ناشی از کمبود اشتها در ارتباط با عدم علاقه عمومی فرد است. اشتهای زیاد می تواند راهی برای پر کردن احساس پوچی با قورت دادن مقدار زیادی غذا باشد.

مشکلات خواب

اختلالات خواب در افسردگی با بی خوابی یا پرخوابی مشخص می شود.

در مورد بی خوابی، مشکل در به خواب رفتن در ابتدای شب است. با وجود خستگی قابل توجه، فرد افسرده به سختی به خواب می رود زیرا در این دوره به چیزهای زیادی فکر می کند. او همچنین می تواند چندین بار در شب و برای مدت زمان نسبتا طولانی قبل از بازگشت به خواب بیدار شود. این وقفه ها در خواب، کیفیت ترمیم کننده خواب را کاهش می دهند.

پرخوابی با زمان خواب بسیار طولانی تر از میانگین مشخص می شود. برای فرد مبتلا به اختلالات افسردگی، خواب می تواند وسیله ای برای فرار از رنج باشد.

تکامل رفتار روانی حرکتی

این علامت اغلب با کندی روانی حرکتی مشخص می شود. افراد مبتلا به اختلالات افسردگی دارای حرکات آهسته، سرعت گفتار آهسته هستند. این کندی همچنین می تواند بر عملکردهای بیولوژیکی خاصی مانند هضم تأثیر بگذارد.

در برخی موارد، تکامل رفتار روانی حرکتی بیشتر با بیقراری مشخص می شود.

خستگی

فرد مبتلا به اختلالات افسردگی تقریباً دائماً احساس خستگی می کند. او احساس کمبود انرژی می کند که فعالیت را برای او دشوار می کند. خستگی نیز تا حدودی به دلیل اختلالات خوابی است که با آن مواجه می شود.

احساس بی ارزشی

در طول یک دوره افسردگی، فرد احساس بی ارزشی بیش از حد از ارزش شخص خود و/یا احتمالاً احساس گناه قوی دارد که اغلب خارج از هر واقعیتی است.

اختلالات شناختی

این یک اختلال عملکرد شناختی است که توانایی استدلال را کاهش می دهد. در کنار این مشکل در تفکر، مشکلاتی در تمرکز و موقعیت یابی وجود دارد که منجر به ناتوانی در تصمیم گیری می شود.

افکار تاریک

این افکار تاریک ممکن است فرد مبتلا به اختلال افسردگی یا افراد دیگر را نگران کند. آنها از جمله به ایده های تکرار شونده مرگ یا خودکشی مربوط می شوند. فرد افسرده همچنین می تواند با تخیل یک سناریوی خودکشی به طور ملموس به خودکشی فکر کند. اقدام به خودکشی یکی از خطرات اصلی افسردگی است.

مطالب مرتبط:

اختلال یادگیری چیست

اوتیسم چیست

وسواس فکری

تاخیر رشد کودک چیست؟

ما از تأخیر رشدی صحبت می کنیم که یک کودک خردسال در چندین زمینه تاخیر داشته باشد .

تأخیر رشد بر کودکان خردسال تأثیر می گذارد . از سن معینی (6، 7 یا 8 سالگی، نظرات متفاوت است)، یا کودک به آن رسیده است یا می توان تشخیص دقیق تری داد: اختلالات توجه، ناتوانی ذهنی، "DYS" و غیره.

ما از تأخیر رشدی تنها زمانی صحبت می کنیم که تأخیر در چندین حوزه وجود داشته باشد (توسعه حرکتی، شناختی، عاطفی، رابطه ای یا زبانی). کودکان همه حوزه ها را به صورت خطی و همزمان توسعه نمی دهند. بنابراین اغلب کودکی که دیر راه می‌رود، زبان خود را قبل از دیگران توسعه داده است. بنابراین وقتی تأخیر روی یک منطقه تأثیر می‌گذارد، به کودک زمان می‌دهیم تا به او برسد». اگر به نتیجه نرسد، اغلب یک اختلال خاص در حوزه مربوط به تاخیر تشخیص داده می شود.

ما از تأخیر توسعه جهانی صحبت می کنیم که این تأخیر بسیار قابل توجه است و تقریباً همه حوزه های توسعه را تحت تأثیر قرار می دهد.

اگر تأخیر اندک باشد به آن تاخیر در اکتساب می گویند .

چگونه تاخیر رشد را تشخیص دهیم؟

تاخیر رشد را می توان در سنین مختلف و توسط افراد مختلف تشخیص داد:

والدین اغلب اولین کسانی هستند که نگران این هستند که فرزندشان از نقاط عطف مورد انتظار برای سن خود پیروی نمی کند.

متخصص اطفال نقش پیشگیری و هوشیاری نسبت به تاخیر رشد را دارد.

گاهی اوقات این افرادی هستند که از کودک مراقبت می کنند (دستیار مادر، پرستار مهدکودک) که عادت به دیدن رشد سایر کودکان دارند، متوجه اختلاف می شوند.

در نهایت، تاخیر در مهدکودک دیده می شود. در مدرسه، نه تنها معلمان عادت دارند که کودکان دیگر را در حال تکامل ببینند، بلکه ارزشیابی ها منجر به مقایسه بین کودکان می شود.

در اینجا چند نکته در مورد خریدهای مورد انتظار در سنین مختلف آورده شده است:

وقتی مشکوک به تاخیر رشد هستید چه باید کرد؟

اول از همه، اگر مشکوک به تاخیر هستید، در صحبت کردن در مورد آن تردید نکنید . یک پزشک عمومی، یک متخصص اطفال یا یک مرکز PMI می تواند به شما اطمینان دهد یا شما را به معاینات مناسب راهنمایی کند. درک تاخیر از یک پزشک به پزشک دیگر بسیار متفاوت است. همانطور که در عموم مردم، پزشکان خوش بین و پزشکان بدبین هستند! این یا آن نگرش بهتر نیست. مهم این است که شما، والدین، با آنچه به شما گفته می شود موافق باشید . همچنین، اگر پزشک عمومی شما هنوز نگران راه نرفتن فرزندتان در 20 ماهگی نیست، در حالی که از خوابیدن شما جلوگیری می‌شود، نظر دوم را دریافت کنید. پس از تأیید تأخیر، معایناتی به شما پیشنهاد می شود .

این دوره امتحان می تواند اضطراب آور باشد: تنها نمانید، در مورد آن با اطرافیان خود صحبت کنید. و احساس گناه نکن، تو کاری با آن نداشتی.

پس از انجام آنالیزها، معاینات، ارزیابی‌ها، در صورت تایید تاخیر، احتمالاً با جلسات هفتگی (گفتار درمانی، روان‌گردانی و غیره) از فرزندتان حمایت می‌شود. کودکی که دیر می رسد نیاز زیادی به تحریک، همراهی و مهمتر از همه تشویق دارد . پس از تمام مراحل معاینه، "اقدام کردن" برای شما آرامش بخش خواهد بود!

مطالب مرتبط:

اختلال تیک

اختلال خواب

علائم اوتیسم

علل پرخاشگری در کودکان

فرزندان اولین آموزش را در خانواده می بینند، والدین خود را الگو قرار می دهند و رفتار آنها را تقلید می کنند. به همین دلیل، کودکانی که در خانواده‌ای بزرگ می‌شوند که دائماً با هم دعوا و خشونت می‌کنند، ممکن است به مرور زمان شخصیتی پرخاشگر و ستیز داشته باشند. این وضعیت زمانی شروع می شود که کودک فکر می کند همه آن رفتار را انجام می دهند و فکر می کند که این یک رفتار عادی است. سرزنش و یا حتی کتک خوردن توسط والدین در اثر اشتباه کودک نیز عاملی برای اتخاذ رفتار پرخاشگرانه از سوی کودکان است.

پرخاشگری در کودکان زمانی رخ می دهد که علاقه ای نداشته باشند و مورد بی مهری قرار گیرند. کودکی که خانواده‌اش به اندازه کافی از او مراقبت نمی‌کند، خواسته‌هایش نادیده گرفته می‌شود و او را وادار به احساس دوست داشتن نمی‌کند، ممکن است نگرش پرخاشگرانه از خود نشان دهد. یکی دیگر از دلایل پرخاشگری در کودکان، واکنش والدین به رفتار کودک است. وقتی کودک کسی را می زند، خندیدن و عادی تلقی شدن این تصور را ایجاد می کند که این رفتار چیز خوبی در کودک است. همین طور اگر کودک به خاطر تقصیر خودش پایش را به میز قهوه خوری بزند و مادر برود و به میز قهوه خوری بزند، این تصور ایجاد می شود که می تواند با رفتار پرخاشگرانه هر چیزی که به او آسیب می زند مجازات کند.

پرخاشگری در کودکان ممکن است در نتیجه رفتار نادرست دوستانشان رخ دهد. کودکی که به مهدکودک می رود از سوی دوستش در معرض رفتارهای پرخاشگرانه قرار می گیرد یا دوستانش را در حال دعوا با یکدیگر می بیند که ممکن است باعث اتخاذ این نگرش ها شود.
پرخاشگری در کودکان نیز می تواند در نتیجه تصاویر خشونت آمیز در تلویزیون و اینترنت رخ دهد.

خانواده ها چه کاری باید انجام دهند؟

پرخاشگری در کودکان ممکن است در نتیجه رفتارهای مشاهده شده در خانواده رخ دهد. به همین دلیل خانواده ها باید به رفتارهایی که در کنار فرزندانشان انجام می دهند توجه کنند و در برقراری ارتباط با کودک نهایت حوصله و دقت را به خرج دهند. کودکان نباید در حضور کودکان دعوا کنند، فریاد بزنند یا از خشونت استفاده کنند. همچنین نباید به رفتار منفی کودک با فریاد زدن یا ضربه زدن واکنش نشان دهند.

کودک نباید اجازه تماشای برنامه های تلویزیونی خشونت آمیز یا فیلم های اینترنتی، کارتون ها را داشته باشد.

هنگامی که کودک رفتار پرخاشگرانه ای از خود نشان می دهد، نباید آن را عادی تلقی کرد و نباید به او خندید. باید با زبانی زیبا و با آرامش بیان کرد که این رفتار اشتباه است و باید از آن خواست که دیگر تکرار نشود.

وقتی کودک می خواهد کاری را با رفتار پرخاشگرانه انجام دهد، نباید کاری را که می خواهد انجام داد.

مهم است که کودک را از موضوع یا محیطی که باعث می شود رفتار پرخاشگرانه از خود نشان دهد دور نگه دارید. کودک را باید از محیط دور کرد، حواسش را منحرف کرد و تا آرام نشد او را به همان محیط آورد.

برای جلوگیری از رفتارهای پرخاشگرانه، انجام فعالیت های ورزشی که می تواند انرژی او را کاهش دهد، گزینه خوبی برای کودک است. علاوه بر این، شرکت در بازی های تیمی مانند بسکتبال، فوتبال و والیبال از نظر یادگیری اشتراک گذاری و کنار آمدن مفید است.

درمان پرخاشگری در کودکان

اگر پرخاشگری در کودکان در سطوح پیشرفته دیده می شود و والدین نتوانند از این رفتارها جلوگیری کنند، باید از پزشک متخصص کمک گرفت. روش های درمانی زیادی برای درمان پرخاشگری در کودکان وجود دارد، مانند درمان فردی، بازی درمانی، گروه درمانی. همچنین ممکن است پزشک بخواهد در طول درمان کودک به طور منظم با خانواده ملاقات کند.

مطالب مرتبط:

مصرف ریتالین در بزرگسالی

دلایل ناخن جویدن

استرس و اضطراب در نوجوانان

علل افسردگی کودکان و نوجوانان

دلایل بیولوژیکی و روانی که بزرگسالان را افسرده می کند بر کودکان و نوجوانان نیز موثر است. کمبود سروتونین و برخی مواد دیگر شناخته شده ترین علت بیولوژیکی افسردگی است. عامل وراثت نیز در بروز افسردگی کودکان و نوجوانان نقش دارد. روش های خاصی از تفکر نیز کودکان و نوجوانان را مستعد افسردگی می کند:

تمایل به دیدن تنها جنبه منفی رویدادها

درک مشکلات غیرقابل حل،

کمال گرایی،

ناامیدی،

مانند احساس بی کفایتی و دوست نداشتن.

در خانواده‌ای که یکی از والدین افسرده است، کودک اغلب بی‌تفاوت و بی‌قرار است. در مواجهه با مادر یا پدری که با او بدرفتاری کرده است. این امر منجر به تعارض در روابط والدین و فرزند، ناامنی در فرزندان، بدبینی و ناراحتی می شود. اختلافات بین همسران نیز می تواند باعث افسردگی در خانواده شود. اختلافات درون خانواده شایع ترین عاملی است که نوجوانان را به سمت خودکشی سوق می دهد.

اگر رویداد غم انگیزی که برای یکی از اعضای خانواده رخ داده است توسط سایر اعضای خانواده به اشتراک گذاشته نشود، بنابراین فرد مجبور است غم خود را به تنهایی تجربه کند، می تواند باعث افسردگی شود. وقایعی که کل خانواده را تحت تأثیر قرار می دهند، تا این حد باعث ایجاد افسردگی نمی شوند، زیرا هر یک از اعضا به اشتراک می گذارند.

طلاق والدین یا فوت یکی از اعضای خانواده نیز از دلایل افسردگی است. خودکشی در خانواده خطر افسردگی را در کودک سه برابر می کند. هر چه کودک به مرگ نزدیکتر بود، خطر افسردگی بیشتر می شد.

کودکانی که مورد ضرب و شتم قرار می گیرند، دائماً سرشان فریاد می زنند و مورد آزار و اذیت جنسی قرار می گیرند، در معرض خطر بالایی برای ابتلا به افسردگی هستند. یکی از انواع سوء استفاده‌ها که به اندازه سوء استفاده فیزیکی و جنسی بد است، اما آزارگر متوجه آن نیست، آزار عاطفی است. یکی از بدترین اتفاقاتی که ممکن است برای کودک بیفتد غفلت است. غفلت را می توان به سه دسته تقسیم کرد: غفلت جسمی، غفلت عاطفی و غفلت آموزشی.

عدم ارائه یا تأخیر مراقبت های پزشکی برای کودک، رها شدن، اخراج از خانه، ماندن در کنار دیگران برای مدت طولانی، جابجایی مکرر برای اجتناب از مراقبت، دوره های طولانی تنهایی، قرار گرفتن در معرض خطرات یا محافظت در برابر خطرات در خانه، فقدان توجه به ایمنی، تغذیه/پوشاک عدم ارائه نظافت/تمیز کردن کافی، سهل انگاری فیزیکی تلقی می شود.

مداخله نکردن والدین حتی با وجود غیبت مکرر از مدرسه، کودک علیرغم سنش در مدارس مناسب ثبت نام نمی شود، دوری طولانی از مدرسه (یعنی غیبت) تحمل می شود، به دلایل نامناسب به مدرسه اعزام نمی شود. (مانند مراقبت از خواهر و برادر، اعزام به کار)، نیازهای آموزشی ویژه عدم انجام این کار (با کودکان مشکل) نمونه هایی از بی توجهی آموزشی هستند.

عدم ابراز علاقه و محبت کافی والدین به کودک، اجازه دادن به یکی از همسران برای سوء استفاده از کودک و اجازه دادن به کودک برای استفاده از الکل یا مواد مخدر نیز از مصادیق بی توجهی عاطفی است.

کودکی که یک بار افسرده شده است احتمالا تا آخر عمر افسرده خواهد بود. زیرا درست مانند زخم بر روی پوست، افسردگی نیز می تواند در روان انسان اثر بگذارد. افسردگی پس از تجربه می تواند اعتماد به نفس کودک، بدبینی را در نگاه او به زندگی کاهش دهد و حساسیت او را نسبت به اتفاقات غم انگیز افزایش دهد.

بلایای طبیعی و حوادث باعث ایجاد جراحات عمیق هم در جسم و هم در روح می شود. اما این زخم هایی است که توسط دست انسان دیگری وارد شده است که بیشتر از همه به مردم آسیب می زند. سخت ترین شرایط در روابطی است که فرد مورد آزار قرار گرفته در موقعیت «وابسته» قرار دارد. رابطه فرزند و والد نمونه بارز یک رابطه وابسته به یک طرف است. در مواردی که پدر و مادر با کودک بد رفتار می کنند، غم انگیزترین قسمت کار این است که کودک از طرف مقابل انتظار محبت دارد.

علائم افسردگی کودکان و نوجوانان

علائم اساسی افسردگی در تمام سنین یکسان است. با این حال، در برخی سنین، برخی از علائم بیشتر یا کمتر دیده می شود.

کودکان افسرده ممکن است بگویند که احساس ناراحتی و بی حوصلگی می کنند. با این حال، کودکان ممکن است به اندازه بزرگسالان غمگین به نظر نرسند. کودکان و نوجوانان افسرده بیشتر بی قرار به نظر می رسند تا غمگین.

کودکانی که به طور ناگهانی افسرده می شوند بلافاصله مورد توجه قرار می گیرند. زیرا بدتر شدن ناگهانی در خلق و خو، رفتار، روابط با محیط و موفقیت در مدرسه آنها به وجود می آید. با این حال، از آنجایی که وخامت در کودکانی که به تدریج افسرده شده اند و برای مدت طولانی افسرده شده اند، سیر موذیانه ای را دنبال می کند، نگرش ها و رفتارهای غیرعادی ناشی از آن را می توان به خلق و خوی ضعیف و مهارت های ناکافی کودک نسبت داد.

علائمی مانند احساس گناه، ناامیدی و اضطراب آینده در نوجوانان بیشتر از کودکان قابل توجه است. با افزایش سن، لذت نبردن از زندگی، هذیان (افکار غیرمنطقی)، رکود ذهنی و جسمی و خواب زیاد بیشتر می شود.

شکایات جسمی (مانند سردرد، درد شکم، حالت تهوع، استفراغ) اغلب در افسردگی کودک رخ می دهد. شکایات جسمی تقریباً در همه کودکان خردسال که افسرده هستند دیده می شود. کودکان بزرگتر و نوجوانان کمتر از شکایات جسمانی شکایت دارند. شکایات دیگری که با افزایش سن نادرتر می شوند عبارتند از توهم شنوایی (صدا در گوش)، ظاهر غمگین و اعتماد به نفس پایین.

افکار خودکشی، ناتوانی در تمرکز، ناراحتی و بی خوابی از علائم افسردگی هستند که تقریبا در تمام سنین توجه را به خود جلب می کنند. اگرچه افکار خودکشی می تواند در هر سنی رخ دهد، اقدام به خودکشی و مرگ های مرتبط با خودکشی تقریباً منحصراً در نوجوانان رخ می دهد (یعنی در کودکان پیش از نوجوانی بسیار نادر است).

کاهش وزن یکی از علائم رایج افسردگی در افسردگی بزرگسالان است. در کودکان و نوجوانان باید بر این نکته تاکید شود که آیا می توان وزن مورد انتظار برای سن را به جای کاهش وزن افزایش داد.

در کودکان پیش دبستانی که افسرده هستند، علائم نخندیدن، بی تفاوتی نسبت به بازی ها و همه فعالیت ها جلب توجه می کند. این کودکان به راحتی گریه می کنند، بلافاصله بی قرار می شوند. آنها تهاجمی هستند. به خود، دیگران و اموال آسیب برساند.

اگر پیشرفت تحصیلی یک کودک در سن مدرسه به طور ناگهانی کاهش یابد و کودک تمایل به فاصله گرفتن از همسالان خود داشته باشد، افسردگی باید بلافاصله به ذهن متبادر شود. این کودکان همچنین ممکن است علائمی مانند بیقراری، نزاع و تمایل به مشاجره داشته باشند. ممکن است از رفتن به مدرسه امتناع کنند. آنها می توانند مضطرب، مضطرب، پرتنش، مضطرب باشند.

دوره نقاهت کودکان مبتلا به افسردگی چقدر است؟

میانگین طول مدت بیماری در کودکان مبتلا به افسردگی 32 ماه و در کودکان مبتلا به اختلال دیس تایمیک (افسردگی خفیف اما طولانی مدت) 3 سال است. 92 درصد از نوجوانان مبتلا به افسردگی در 18 ماهگی بهبود می یابند و 89 درصد از نوجوانان مبتلا به اختلال دیس تایمیک در عرض 6 سال بهبود می یابند. همانطور که مشاهده می شود، افسردگی در کودکان بیماری ای است که در مدت کوتاهی بهبود نمی یابد و در سال های مهم زندگی باعث خسارات جدی می شود. هرچه این بیماری در سنین پایین‌تر شروع شود، بهبودی بیشتر طول می‌کشد.

این بیماری در 72 درصد از کودکان مبتلا به افسردگی عود می کند. بیشترین خطر عود در سال اول پس از بهبودی است.

یکی از بزرگترین خطرات افسردگی کودکان و نوجوانان، خطر بالای ابتلا به «اختلال خلقی دوقطبی» (یعنی بیماری افسردگی شیدایی) در آینده است. یک سوم کودکان پیش از نوجوانی مبتلا به افسردگی شدید در عرض 2 تا 5 سال دچار یک دوره شیدایی می شوند. در نوجوانان، نسبت خطر نزدیک به این است. با این حال، خطر ابتلا به شیدایی در بزرگسالان مبتلا به افسردگی بین 5 تا 18٪ است.

در مقایسه با افسردگی، اختلال دوقطبی یک بیماری جدی‌تر است: خطر عود، بستری شدن در بیمارستان و خودکشی بسیار بیشتر است. علاوه بر این، پیش آگهی اختلال دوقطبی، که از سنین پایین شروع می شود، به طور کلی بد است.

یکی دیگر از پیامدهای افسردگی در کودکان و نوجوانان، از دست دادن مهارت های اجتماعی و درک خود از انزوا است. این کودکان همچنین مستعد سیگار کشیدن و مصرف مواد هستند.

در یک مطالعه، کودکان افسرده به مدت 36 هفته تحت نظر قرار گرفتند. در پایان هفته 36، نیمی از کودکان از افسردگی خارج شده بودند و نیمی دیگر هنوز افسرده بودند. 73 درصد از افرادی که هنوز افسرده بودند نتوانستند در این 36 هفته از افسردگی خارج شوند و 27 درصد از آنها ابتدا بهبود یافته و سپس دوباره بدتر شدند.

افسردگی کودکان و نوجوانان بیماری است که می تواند التیام یابد، اما گاهی به مدت طولانی ادامه می یابد، عود می کند، می تواند به بیماری های جدی تری تبدیل شود و ممکن است منجر به خودکشی شود. والدین و معلمان باید نسبت به تغییرات رفتاری جوانان مشکوک باشند، از دانش مشاوران مدرسه حداکثر بهره را ببرند، در مراجعه به روانپزشکی کودک و نوجوان تردید نداشته باشند و درمان مناسبی داشته باشند.

مطالب مرتبط:

اختلال تیک

اختلال خواب

تاخیر تکاملی

انواع دروغ و دلایل دروغ

دروغ های خیالی:

کودکان، به خصوص تا سن 3 سالگی، نمی توانند تفاوت بین واقعیت و خیال را به وضوح درک کنند. گاهی ممکن است برای جلب توجه به جعل های اغراق آمیز یا بی گناه متوسل شوند. این رفتار به تدریج کاهش می یابد و به طور متوسط تا سن 5 سالگی ادامه می یابد.

مثال: دروغ نیست اگر خرس عروسکی بدود و بگوید پشت کمد پنهان شده است. خیالی است از آنجایی که تخیل کودکان بسیار گسترده است، این و نمونه های مشابه را نباید دروغ تلقی کرد. جای نگرانی نیست

دروغ های مبتنی بر نیاز :

کودکان 3 تا 5 ساله اغلب ممکن است برای برآوردن برخی از نیازهای خود از احساسات خود سوء استفاده کنند . بهره برداری از احساسات نیز با نوعی دروغ همراه است. به عنوان مثال، این کاملا طبیعی است که کودکی که منتظر توجه است بگوید "من تب دارم" زیرا تجربه کرده است که در بیماری های تب دار توجه به خودش افزایش می یابد. اگرچه ما از عباراتی مانند "دروغ، بهره برداری عاطفی" به عنوان تعریف استفاده می کنیم، اما این در واقع یک پیام نیاز است. هدف کودک فریبکاری نیست. علاقه است. اگر والدین بتوانند پیام های فرزندان را به خوبی تفسیر کنند، کودک نیازی به دروغ گفتن نخواهد داشت.

مثال: اگر تمایل فرزندتان برای رفتن به پارک را به این دلیل که "ما کار داریم" و به مرکز خرید رد کنید، کودک شما شروع به فکر می کند که خوب است برای اولویت هایش دروغ بگوید. در چنین مواردی، والدین، نه فرزندانشان; باید خودشان را زیر سوال ببرند.

دروغ‌های اجتماعی:

کودکانی که نمی‌خواهند به مدرسه بروند، بیش از حد خواب‌آلود هستند یا برنامه‌های دیگری برای آن روز دارند، ممکن است بخواهند با گفتن اینکه بیمار هستند، به طور خلاصه مسئولیت‌های خود را انکار کنند. بزرگسالان نیز اغلب این کار را انجام می دهند. راه حل را در ادامه مقاله به اشتراک گذاشتیم. در ادامه به بررسی انواع دروغ می پردازیم تا بتوانیم دلایل دروغگویی را دسته بندی کنیم.

دروغ های پاتولوژیک:

این ها دروغ های بسیار متناقضی هستند که توسط کودکان و نوجوانان مبتلا به اختلالات کنترل تکانه گفته می شود. این نوع دروغ ها اغلب بدون هدف یا توجیه مطرح می شوند. مثال: این دروغ بیهوده است که کودکی که دائماً توسط عمویش تحقیر می شود، وقتی از عمویش در محیطی دیگر از او می پرسند مرده است، هرچند عمویش زنده است. احساسی که باعث این دروغ می شود، نارضایتی کودک از حضور دایی است. دلایل توسل به دروغ های بیمارگونه: طرد شدن، عدم تمایل و احساسات منفی مشابه.

چنین دروغ های بی هدفی نیز می تواند ناشی از مشکلاتی مانند اختلال نقص توجه و بیش فعالی باشد . کودکان بیش فعال اغلب بدون فکر عمل می کنند و صحبت می کنند . بنابراین ممکن است دروغی را که می گویند بدون اینکه به نتیجه یا دلیلش فکر کنند بگویند. به خصوص در صورت مشاهده اکاذیب آسیب شناسی، مراجعه به روانپزشکان کودک متخصص در این زمینه ضروری است.

دروغ‌های محافظت‌کننده:

کودکان - حتی بزرگسالان - که فکر می‌کنند با اعتراف به اشتباه خود با واکنش بیش از حد مواجه می‌شوند، ممکن است برای تامین امنیت خود به دروغ متوسل شوند. نه فقط برای کاری که انجام می دهند. افرادی که از واکنش نسبت به کارهایی که انجام نداده اند می ترسند، می توانند به دروغ متوسل شوند. پرسیدن «چرا دروغ می‌گویی»، به‌ویژه از کودکی که مورد خشونت قرار گرفته است، در واقع معادل پرسیدن سؤالی است که ما پاسخ آن را قبلاً می‌دانیم. البته او دروغ می گوید چون می ترسد. دروغ گفتن به خانواده نیز می تواند به نوعی مکانیسم دفاعی تبدیل شود. اگر تحمل عواقب اشتباه برای کودک سخت باشد، دروغ گفتن به خانواده آسان خواهد بود.

دروغ های تحسین برانگیز:

این نوع دروغ ها که هر از چند گاهی در بزرگسالانی که می خواهند بیشتر مورد احترام باشند شاهد آن هستیم، می تواند به عنوان روشی برای کودکان و نوجوانان نیز ترجیح داده شود. چرا کودکانی که ادعا می‌کنند کاری را با مهارت‌هایی انجام می‌دهند که ندارند یا داستان‌های مختلف موفقیت در مشاغل با مهارت بالا می‌سازند، چنین دروغ‌هایی می‌گویند؟ یکی از واضح ترین دلایل این امر عدم اعتماد به نفس است. افرادی که خود را ناکافی می بینند ممکن است ترجیح دهند برای تجلیل از خود دروغ بگویند.

دروغ های معمولی :

این ها دروغ هایی هستند که پس از رسیدن به سنی که به راحتی می توانید واقعیت و خیال را تشخیص دهید ادامه می یابد. برای اینکه بگوییم انسان از روی عادت به دروغ متوسل شده است، باید به بلوغ خاصی رسیده باشد و تفاوت اخلاقی دروغ و صداقت را درک کرده باشد.

دروغ های معمولی، لفاظی های فریبنده خودخواهانه و تکراری برای محافظت از منافع خود هستند. چنین دروغ هایی از دروغ کودک پیشی گرفته و معصومیت خود را از دست داده است. با وجود این، وضعیتی نیست که مستلزم اظهارات اتهامی یا توهین آمیز باشد. باید تحلیل کرد که چرا فرد به این دروغ ها نیاز دارد. افرادی که به چنین دروغ هایی متوسل می شوند اغلب نشانه هایی از اختلال شخصیت دارند. همه اینها قابل درمان هستند، اما شرایطی هستند که نیاز به حمایت یک روانپزشک متخصص دارند.

دکتر پریسا پاکدل | روانشناس کودک و نوجوان

فرزندپروری و اصول مهم آن

شب اداری و درمان آن

شب ادراری و علل اصلی آن

قبل از هر چیز، مهم است که روشن شود که شب ادراری بیش از یک بیماری، یک علامت است. شب ادراری در بزرگسالان ممکن است منشا عملکردی داشته باشد. سپس به دلیل نقص در تولید هورمون ضد دیورتیک (ADH) ایجاد شود. اصولاً دو سوم ADH در روز و یک سوم در شب ترشح می شود. اگر این ترشح مختل شود، در طول روز افزایش می یابد، باعث احتباس آب و منجر به ادرار در شب می شود. به این حالت شب ادراری می گویند.

برخی از اختلالات تشریحی می تواند باعث شب ادراری در بزرگسالان شود. شایع ترین علت فعالیت بیش از حد عضله دترسور مثانه است. این اختلال می تواند با یک بیماری عصبی مانند مولتیپل اسکلروزیس یا مشکلات پروستات مانند هیپرتروفی خوش خیم مرتبط باشد. با افزایش سن، آسیب شناسی های خاصی مانند دیابت ممکن است ظاهر شود. مثانه بسیار کوچک یا متسع، عفونت دستگاه ادراری یا عدم تعادل هورمونی همه توضیحات ممکن هستند.

نشتی در شب گاهی اوقات می تواند با یک سبک زندگی ناسالم توضیح داده شود. علل شناسایی شده شب ادراری عبارتند از: مصرف زیاد الکل، مصرف مسکن ها و یبوست مزمن. مصرف زیاد الکل باعث افزایش تولید ادرار می شود. همچنین در هنگام نیاز به دستشویی رفتن، بیدار شدن را مختل می کند.

همانند کودکان، شب ادراری بزرگسالان می تواند منشأ روانی داشته باشد. رویدادهای آسیب زا (مانند مرگ، جدایی یا تصادف) می توانند محرک هایی برای نشت در طول خواب باشند.

مدیریت شب ادراری بزرگسالان و درمان

برای کاهش خطر، توصیه می شود مصرف نوشیدنی های خود را بعد از ساعت 4 بعد از ظهر کاهش دهید. مصرف الکل یا مسکن ها باید کنترل شود. در موارد مثانه بیش فعال ، درمان دارویی با آنتی کولینرژیک ممکن است برای کاهش انقباضات مثانه توصیه شود.

اگر منشاء آن بیشتر روانی باشد، رفتار درمانی توسط پزشک توصیه می شود. هدف آن به ویژه بهبود آگاهی از مشکل در میان بزرگسالان است. تکنیک های بیوفیدبک، توانبخشی روانی-فیزیولوژیکی نیز به کاهش نشت های شبانه کمک می کند.

تمرینات کگل به طور کلی برای تقویت کف لگن و کنترل مثانه توصیه می شود. آنها همچنین در صورت شب ادراری برای کمک به بیمار برای بهبود کنترل اسفنکترها و عضلات شکمی مفید هستند.

چند نکته کاربردی!

اختلال ادرار کشنده نیست. از علائم اختلالات جسمی یا روانی، می توان آن را به روش های مختلف (مصرف دارو یا عدم مصرف دارو) درمان کرد. اصلاح بهداشت روزانه برای پیشگیری و همچنین کاهش نشت های شبانه ضروری است. در اینجا چند توصیه عملی وجود دارد:

برای مبارزه با یبوست که شب ادراری بزرگسالان را تشدید می کند ، از یک رژیم غذایی غنی از فیبر استفاده کنید. غلات کامل، میوه ها، سبوس یا سبزیجات را انتخاب کنید.

فعالیت بدنی منظم داشته باشید تا ترانزیت روده را تحریک کنید. حتی افرادی که به دلیل بیماری در بستر هستند باید تا حد امکان از جای خود بلند شوند تا خطر یبوست کاهش یابد.

زیاد بنوشید : ضروری است! اما از نوشیدنی هایی مانند قهوه، الکل یا نوشابه هایی که مثانه را تحریک می کنند اجتناب کنید. همچنین توصیه می شود در طول روز به خوبی هیدراته بمانید و از نوشیدن بیش از حد در عصر خودداری کنید.

سیگار نکش. در واقع، مصرف تنباکو یک عامل تشدید کننده برای فعالیت مثانه است.

این توصیه ها به کاهش شب ادراری کمک می کند. اما مهمتر از همه، در صحبت با پزشک خود در مورد آن تردید نکنید! این به شما کمک می کند تا مناسب ترین راه حل ها را پیدا کنید.

مطالب مرتبط:

دروغگویی در کودکان

فرزند پروری و اصول آن

وسواس در کودکان

چه عواملی بر مهارت های فرزند پروری تأثیر می گذارد؟

برای کسب مهارت های مفید والدین در رشد همه جانبه در زندگی کودک، وضعیت اجتماعی-اقتصادی و اجتماعی-فرهنگی خانواده تاثیر زیادی دارد . بعید است که فقر، بزهکاری، خشونت، سوء استفاده، یا مصرف مواد مخدر و الکل، والدین را به سمت دستیابی به مهارت های فرزندپروری خوب و مناسب برای فرزندانشان سوق دهد.

مهارت های فرزندپروری متضمن مجموعه ای از مهارت های اجتماعی، رشد ظرفیت همدلی، اجرای پاسخ های قاطعانه نسبت به کودک است که باعث می شود والدین و فرزندان از نظر عاطفی با یکدیگر ارتباط برقرار کنند و به نیازهای اساسی کودک از نظر محبت و مراقبت پاسخ موثری بدهند .

اصول مهارت های فرزندپروری

مهارت های والدین باید از دیدگاهی کل نگر تفسیر شود و هر یک از اجزای تشکیل دهنده آن ها را در راه آموزش کودکان ادغام کند. والدین نقش مشاور و راهنما را در رشد و تکامل فرزندان خود بر عهده می گیرند.

اصل پیوند : به آگاهی والدین نسبت به مسائلی اشاره دارد که تأثیر مستقیمی بر کودک دارد و یک واکنش عاطفی تعدیل شده و عاطفی و مشارکت و علاقه به کل فرآیند تربیت و آموزش کودک ارائه می دهد.

اصل آموزش : چند جهته است و نه تنها بر فرآیند یاددهی-یادگیری کودک تمرکز می کند، بلکه بر امکانات آموزشی والدین یا افرادی که در آموزش کودکان دخیل هستند نیز تمرکز دارد.

اصل حمایت : امنیت جسمی، روانی و عاطفی صغیر را تضمین می کند و نیازهای اولیه کودک را نیز برآورده می کند.

اصل تأمل : مراقبت از خود والدین، برای خوب بودن فرزندان ضروری است. اگر مراقب اصلی کودک از نظر جسمی، روانی و عاطفی احساس خوبی داشته باشد، آماده است تا موقعیت ها و سناریوهایی را پیش بینی کند که ممکن است پاسخی متناسب با شرایط ارائه دهد.

انواع مهارت های فرزندپروری

انواع مختلفی از مهارت های فرزندپروری وجود دارد، اما همه آنها باید به هم مرتبط باشند تا رشد همه جانبه کودک تضمین شود. در زیر مهمترین انواع مهارت های فرزندپروری را توضیح می دهیم:

• مهارت های آموزشی

روابط بر اساس محبت و محبت و همچنین بر شناخت دستاوردها است.

او اشتباه را به عنوان یک فرصت یادگیری شگفت انگیز درک می کند و سعی می کند کودک را تشویق کند تا خودش را از روی نقاط قوتش ببیند نه از روی محدودیت هایش.

این به کودک آموزش می دهد که از حمایت بیش از حد اجتناب کند و به او بفهماند که می تواند به آنچه در نظر دارد دست یابد و همیشه از حمایت و همراهی بی قید و شرط خانواده برخوردار خواهد بود.

توسعه نگرش هایی که خودکنترلی و مدیریت هیجانی را دعوت می کند، ترویج می شود . نقش ارتباط درون خانواده و امکان تقسیم اوقات فراغت با هم مهم است.

درک و احترام به ویژگی های خردسال را ترویج می کند.

والدین یک خودارزیابی ایجاد می کنند که به آنها امکان می دهد نقاط قوت و ضعف خود را تجزیه و تحلیل کنند و چگونه شیوه تربیتی خود را بهبود بخشند .

• مهارت های فرزندپروری شخصی و زوجی

در زوجین توافقاتی حاصل می شود تا پاسخ های منسجمی به فرزندان ارائه شود که در یک راستا باشد و سعی شود سبک آموزشی یکسانی برقرار شود.

با درک تعدیل شده از نقش والدین، این ایده واقع بینانه وجود دارد که فرزندپروری مستلزم زمان، تلاش و فداکاری است.

علاقه به شناختن کودکان و درک اینکه آنها در چه مراحلی از رشد قرار دارند تا به شکلی مناسب و مثبت در رشد فرزندان خود شرکت کنند.

• مهارت های استقلال شخصی

مسئولیت و مشارکت برای تضمین رفاه کودک

نسبت به سایر متخصصان اعتماد وجود دارد تا از آنها حمایت، کمک، مشاوره و در صورت لزوم تشخیص و مداخله آنها درخواست شود.

در کارهای آموزشی شرکت می کند و فعالانه در زندگی مدرسه شرکت می کند.

مطالب بیشتر

دروغگویی در کودکان

شب ادراری و درمان آن

علت مشکلات خواب

مشکلات خواب می تواند به دلایل مختلفی ایجاد شود:

استرس و اضطراب می تواند خواب را مختل کند. استرس باعث می شود که سیستم عصبی برای بیدار بودن شما تنظیم شود، که آرامش و به خواب رفتن را برای شما دشوار می کند. خواب شما ممکن است کم عمق شود و ممکن است زود از خواب بیدار شوید و به سختی دوباره بخوابید.

محیط آزاردهنده یکی از دلایل رایج مشکلات خواب است. ممکن است فرزندانتان نیمه شب شما را از خواب بیدار کنند، همسرتان ممکن است با صدای بلند خروپف کند یا همسایه ها زنده باشند. اگر در شهر زندگی می کنید، ممکن است سر و صدای ترافیک شما را اذیت کند.

خروپف می تواند خواب را هم برای فرد خروپف کننده و هم برای شخصی که در کنار او می خوابد مختل کند. اگر با صدای بلند و زیاد خروپف می کنید، ممکن است چیزی به نام آپنه خواب داشته باشید که به این معنی است که در طول شب تنفس کوتاهی می کنید. این باعث می شود بدن شما دچار کمبود اکسیژن شود و خواب شما مختل شود به طوری که در طول روز خسته می شوید. برای فهمیدن اینکه آیا آپنه خواب دارید یا خیر، یک بررسی لازم است.

الکل می تواند به خواب رفتن را آسان تر کند، اما در عین حال خواب را کم عمق تر و بی قرار تر می کند. الکل همچنین باعث می شود زودتر از حد معمول از خواب بیدار شوید و مشکلات خروپف بدتر شود.

نیکوتین و کافئین می توانند خواب را برای شما سخت تر کنند. افراد سیگاری و انفیه‌کننده نیز بیشتر در شب از خواب بیدار می‌شوند. میزان تأثیر کافئین شما در افراد مختلف متفاوت است و برخی افراد نمی توانند قهوه یا سایر نوشیدنی های حاوی کافئین را در اواخر روز بنوشند بدون اینکه مشکلی برای به خواب رفتن داشته باشند.

بیماری ها و سایر مشکلات سلامتی می توانند بر خواب تأثیر بگذارند، برای مثال اگر به دلیل بیماری مزمن یا سرماخوردگی، درد مفاصل، گرفتگی عضلات پا یا مشکلات تنفسی دارید. اگر پروستات بزرگ شده دارید، ممکن است مجبور شوید چندین بار در طول شب از خواب بیدار شوید تا به دستشویی بروید. سایر بیماری هایی که می توانند خواب را مختل کنند عبارتند از سکته مغزی، نارسایی قلبی، اضطراب، افسردگی و زوال عقل.

اختلالات ریتم شبانه روزی مانند شیفت کاری می تواند خواب را مختل کند.

علل ناشناخته گاهی اوقات تشخیص اینکه چه چیزی باعث مشکلات خواب شما می شود دشوار است.

مشکلات خواب در کودکان

کودکان به خواب زیادی نیاز دارند و بسیاری از کودکان کمتر از آنچه باید می خوابند. در اینجا برآوردی از نیاز 24 ساعته به خواب در سنین مختلف آورده شده است:

سال اول زندگی: 15 تا 18 ساعت

1-3 سال: 12 تا 14 ساعت

3-6 سال: 11 تا 12 ساعت

6-12 سال: 10 تا 11 ساعت

کودکان بالای 12 سال: 8 تا 9 ساعت

خواب، از جمله موارد دیگر، بهبودی، پردازش برداشت‌ها، سیستم ایمنی بهتر و هورمون‌های مورد نیاز برای رشد را فراهم می‌کند. بنابراین، خواب برای احساس خوب کودکان بسیار مهم است. کودکانی که خیلی کم خوابیده اند ممکن است در تنظیم احساسات خود مشکل داشته باشند، عمل کنند و در یادگیری چیزهای جدید مشکل داشته باشند.

در اینجا نمونه هایی از مواردی وجود دارد که می تواند باعث بد خوابی کودکان شود:

سرما خوردگی یا عفونت های دیگر .

اینکه وقتی دندان در می آید درد دارد.

کابوس، وحشت شبانه، ترس یا افکار مرگ.

این که کودک دچار شب اداری باشد.

درد های کف پا

اینکه کودک خیلی دیر روی صفحه نمایش، تبلت یا موبایل یا موارد مشابه دیده شود.

برخی از کودکان حتی اگر دلیل روشنی وجود نداشته باشد در به خواب رفتن مشکل دارند. آنها ممکن است برایشان سخت باشد که آرام شوند و بپذیرند که روز تمام شده و زمان خواب فرا رسیده است. در اینجا نکاتی وجود دارد که می توانید برای تسهیل خواب انجام دهید:

اینکه کودک در نور روز بیرون باشد و حداقل یک ساعت در روز حرکت کند. نور روز بر سطح هورمون ها تأثیر می گذارد و تنظیم ریتم شبانه روزی را برای کودکان آسان تر می کند.

یک ساعت قبل از خواب از نمایشگرها پرهیز کنید، زیرا نور صفحه‌نمایش باعث می‌شود که خسته شوید.

یک ساعت یا بیشتر قبل از خواب نور داخل خانه را کم کنید.

اتاق خواب را خنک، ساکت و نسبتاً تاریک نگه دارید.

سعی کنید روال های دلپذیری را که هر شب تکرار می کنید پیدا کنید. یک روال عصرگاهی ممکن است شامل فرآیند پوشیدن لباس خواب و مسواک زدن و به دنبال آن یک داستان، آهنگ یا قافیه مهد کودک باشد. برای کودکانی که آرام شدن برایشان بسیار دشوار است، می تواند کمک کند که به آرامی اعضای بدن را لمس کنند و به آرامی به پاها، پاها، معده، بازوها و غیره شب بخیر بگویند و توضیح دهند که چگونه کل بدن سنگین و خواب آلود می شود.

برخی از کودکان با صداهایی مانند موسیقی ملایم یا صداهای آرامش بخش راحت تر به خواب می روند.

کودکانی که رشد زیادی دارند ممکن است به یک وعده عصرانه قبل از خواب نیاز داشته باشند.

حمام شبانه و ماساژهای ملایم می تواند برای کودکانی که به سختی می توانند آرام شوند آرامش بخش باشد.

دکتر پریسا پاکدل | روانشناس کودک و نوجوان

مشکلات خواب در نوجوانان

در دوران نوجوانی اتفاقات زیادی در بدن می افتد که بر خواب تأثیر می گذارد. مطالعات روی نوجوانان نشان داده است که در اواخر دوره نوجوانی الگوی خواب تغییر می کند به طوری که ریتم شبانه روزی تغییر می کند. بنابراین، بسیاری در سال های نوجوانی تمایل دارند که عصرگاهی شوند. این بدان معناست که زمانی که بیشتر افراد برای بیدار شدن برای رسیدن به مدرسه نیاز دارند، واقعاً با الگوهای خواب نوجوانان مطابقت ندارد.

بسیاری از نوجوانان کمتر از آنچه باید می خوابند. مطالعات همچنین نشان داده اند که بین خواب ضعیف و نتایج مطالعات ضعیف تر ارتباط وجود دارد. در اینجا نکاتی وجود دارد که می توانید برای کمک به خواب بهتر نوجوانان انجام دهید:

در مورد خواب ، چند ساعت نیاز و اهمیت خواب در این سال ها صحبت کنید.

به بالای تخت نگاه کن شاید به تخت خواب بهتری نیاز باشد که برای وزن و اندازه مناسب مناسب باشد. همچنین پوشش ها، بالش ها و اینکه اتاق خواب به اندازه کافی تاریک و خنک باشد را بررسی کنید.

اتاق های مختلف برای فعالیت و خواب. بسیاری از نوجوانان تمام شب در تخت و اتاق خواب خود هستند. آنها اغلب از یک اتاق برای بازی، مطالعه و بودن با دوستان استفاده می کنند. می تواند بعد از آن خوابیدن در اتاق را دشوارتر کند. در نظر بگیرید که آیا می توان مکان دیگری برای فعالیت های دیگر پیدا کرد تا تخت و اتاق خواب به مکانی متمرکز بر خواب تبدیل شوند.

استراتژی صفحه نمایش نور صفحه نمایش خوابیدن را سخت می کند. تلفن همراه می‌تواند در طول شب مزاحمت ایجاد کند، و حتی اگر ساعت خیلی دیر است، متوقف کردن بازی و چت کردن مشکل باشد. در این مورد صحبت کنید و روی یک استراتژی توافق کنید. بهترین کار این است که یک ساعت قبل از خواب بدون صفحه نمایش استراحت کنید.

از خوابیدن در طول روز خودداری کنید. خوابیدن برای مدتی بعد از مدرسه می تواند خواب شبانه را سخت تر کند.

خیلی دیر ورزش نکنید ورزش کردن خیلی دیر می تواند خوابیدن را سخت تر کند.

عصرانه سبک. نوجوانان گاهی اوقات باید مقدار زیادی غذا بخورند و ممکن است قبل از رفتن به رختخواب به یک وعده غذایی اضافی نیاز داشته باشند.

بیشتر بخوانید

دلایل متعددی وجود دارد که می تواند یک کودک 5 ساله یا بزرگتر را به دروغگویی سوق دهد. با این حال، نیازی به نگرانی نیست. در بیشتر موارد، با بزرگتر شدن کودک، این تمایل به دروغگویی کاهش می یابد. برای والدین باید دلیل دروغ را بفهمد تا بهترین واکنش را انتخاب کند.

چرا بچه ها دروغ می گویند؟

کودکان تقریبا همیشه دلیلی برای دروغگویی دارند. فهمیدن اینکه چرا یک کودک دروغ می گوید مهمتر از تنبیه او برای دروغ گفتن است.

در اینجا رایج ترین دلایل دروغگویی یک کودک 5 ساله یا بزرگتر آورده شده است:

اگرچه ممکن است تعجب آور به نظر برسد، اما دروغ گفتن در رشد کودک عادی تلقی می شود، زیرا نشانه آن است که درک او از جهان و دانش او در حال تکامل است.

برای به دست آوردن آنچه می خواهد (مثلاً به مادربزرگش بگوید که در خانه می تواند شیرینی نامحدود بخورد)
برای جلوگیری از عواقب ناخوشایند (مانند تنبیه برای آزار دادن خواهرتان)
برای "تزیین" حقیقت ( قانع کننده تر کردن داستان از آنچه هست) یا جذاب تر کردن خود. تا حدود 6 سالگی، این می تواند با سردرگمی بین واقعی و خیالی همراه باشد. حتی زمانی که کودکان به خوبی تشخیص می دهند، برخی مانند برخی بزرگسالان به گفتن این نوع دروغ ها ادامه می دهند، زیرا این روشی برای ارزش گذاری برای خود در نظر دیگران است. به عنوان مثال، آنها ممکن است در نتایج مدرسه، عملکردهای ورزشی خود یا سایر "شاهکارها" و ماجراجویی ها اغراق کنند.
برای جلوگیری از ایجاد درد (مثلاً گفتن این که فلان شخص را ندیده یا فلان فعالیت را در زمانی که پیش پدر بوده انجام داده تا باعث ناراحتی مادر نشود)
به دلیل اعتماد به نفس پایین. در برخی از کودکان، این ترس واقعی وجود دارد که اگر والدین یا سایر عزیزانشان حقیقت را بدانند، از محبت کردن به آنها دست بردارند.
برای آزمودن محدودیت‌ها: بنابراین کودک می‌خواهد مشخص کند چه چیزی «درست» است و چه چیزی نیست یا مثلاً این «مهارت» دروغ گفتن را تمرین کند.
برای جلب توجه، حتی اگر این توجه منفی باشد.
با تکانشگری. این ویژگی گاهی اوقات در کودکان مبتلا به بیش فعالی وجود دارد، زیرا ممکن است تمایل داشته باشند "بدون فکر کردن" صحبت کنند.
با تقلید. کودکان رفتارهای بزرگترهای اطراف خود را اتخاذ می کنند، زیرا به گفته ها و کارهای این بزرگسالان بسیار توجه دارند. بنابراین حتی زمانی که دروغ های بزرگسالان ظریف باشد، کودک می تواند آنها را درک کند و رفتار را تکرار کند.

وقتی کودک دروغ می گوید چگونه واکنش نشان دهیم؟

دلایل دروغگویی فرزندتان باید واکنش شما را تعیین کند.

اگر کودک شما دروغ می گوید تا مورد تمسخر قرار نگیرد

اهمیت گفتن حقیقت را به او یادآوری کنید، حتی زمانی که سخت است. او باید بفهمد که صادق بودن بسیار مهمتر از دلیل دروغ اوست: بنابراین دروغ گفتن بدتر از شکستن چیزی یا انجام کاری است که او حق انجام آن را نداشت. توضیح دهید که گفتن حقیقت به بزرگسالان کمک می کند به او اعتماد کنند. همچنین می‌توانید با ملایم‌تر کردن پیامدهایی مانند «از آنجایی که حقیقت را به من گفتی، اسباب بازی یا تبلت را بر نمی‌دارم» او را به گفتن حقیقت تشویق کنید.

اگر فرزند شما دروغ می گوید زیرا اعتماد به نفس پایینی دارد

اگر به خاطر دروغ هایش مورد تمسخر یا تنبیه قرار بگیرد، تمایلی به اصلاح خود ندارد. برعکس، عزت نفس پایین او را حفظ می کند. در عوض، از تقویت مثبت استفاده کنید و در انتظارات خود از او تجدید نظر کنید، زیرا کودک شما باید به او اعتماد کند. به عنوان مثال، می توانید به او توضیح دهید که انتظار کمال را ندارید و می دانید که او ممکن است اشتباه کند. به او اطمینان دهید که با وجود اشتباهاتی که ممکن است مرتکب شود، همیشه او را دوست خواهید داشت.

اگر کودک شما به طور تکانشی دروغ می گوید

به او زمان بیشتری بدهید تا فکر کند و آنچه را که به شما گفته است مرور کند. می توانید سعی کنید توجه او را جلب کنید و از او سؤالاتی بپرسید، مانند: "آیا مطمئن هستید که همه اسباب بازی های خود را در اتاق خود گذاشته اید؟" وقت بگذارید و فکر کنید تا چند دقیقه دیگر پاسخ خود را به من بدهید. » فرزند شما باید یاد بگیرد که وقت خود را صرف کند و در مورد پاسخ های خود بهتر فکر کند.

اگر فرزندتان برای «تزیین حقیقت» دروغ می گوید

به او کمک کنید تا آنچه را که می‌گوید، اصلاح کند. می‌توانید چیزی شبیه این بگویید: «وای، این داستان عالی است... شاید بتوانیم آن را بکشیم، بنویسیم یا ضبط کنیم؟ او باید بفهمد که می‌تواند - و حتی باید - به تخیل خود ادامه دهد، اما بدون اینکه مجبور باشد برای این کار دروغ بگوید. بنابراین بر بخش واقعی داستان او تأکید کنید ("این قسمت را به من می گویی جالب است...بدون بقیه") و برای لحظاتی که کودک حقیقت را بدون زینت دادن می گوید ("چیزی که به من می گویی جالب است" ارزش قائل شو. ).

اگر کودک شما برای جلب توجه یا احساس ارزشمند بودن دروغ می گوید

شاید او نیاز دارد که شما علاقه بیشتری به او نشان دهید. اگر برای جلب توجه، مثلاً فرزندتان ادعا می کند که به مکانی رفته است در حالی که این درست نیست، آن را به روشی خنثی مطرح کنید: "نه، شما هرگز آنجا نبوده اید"، اما بدون اینکه موردی را مطرح کنید. گذراندن زمان با کیفیت با شما و شرکت در فعالیت های خانوادگی معنی دار باعث می شود که او احساس ارزشمندی کند و نیاز به توجه او را برآورده کند . برای مثال، فرزند شما ممکن است نسبت به برادر یا خواهرش احساس جذابیت کمتری داشته باشد. اگر چنین است، سعی کنید احساسات او را نام ببرید و برای او جا باز کنید.

چگونه می توان نتیجه معقولی را برای کودکی که دروغ گفت ایجاد کرد؟

همه دروغ ها به نتیجه ای نیاز ندارند. در بسیاری از موارد، شما نیازی به دادن آن ندارید. یادآوری حقیقت یا سرزنش آرام فرزندتان بدون تاکید بیش از حد بر دروغ گفتن او کافی است.

به یاد داشته باشید که هر چه بیشتر به یک رفتار توجه کنید، احتمال تکرار آن بیشتر است. علاوه بر این، کودک در حال یادگیری است و ممکن است خود را اصلاح کند یا دروغش را «تثبیت» کند. به قول معروف، «اعتراف به تقصیر نصف بخشیده شده است. با این حال، مهم است که کودک را وادار کنیم تا تأثیر دروغ خود را بازتاب دهد، برای مثال او را از آنچه دیگران احساس کرده‌اند (مانند عصبانیت، خیانت، ترس، از دست دادن اعتماد به نفس برای زمان‌های آینده و غیره) آگاه کنیم.

اگر تصمیم دارید نتیجه ای بدهید، باید با جدیت دروغ مرتبط باشد: نه خیلی تنبیهی و نه خیلی سبک. یک پیامد بسیار تنبیهی (که برای مثال در طی چند هفته اتفاق می افتد) می تواند تأثیری بر دلسردی کامل کودک داشته باشد. اگر فرزندتان خودش را جمع کند و حقیقت را بگوید، ممکن است تصمیم بگیرید که عواقب آن را کاهش دهید یا از بین ببرید و به او بفهمانید که به این دلیل است که او حقیقت را گفته است.

رفتارهایی که در صورت دروغگویی کودک باید از آنها اجتناب کرد

مهم است که فرزند خود را "دروغگو" خطاب نکنید. عواقب روانی و شرم ناشی از آن بدتر از دروغ است. حتی می تواند باعث شود که کودک بیشتر دروغ بگوید تا بدون آن که از آن آگاه باشد، به تصویری که دیگران از او دارند شبیه شود. این تصور را به فرزندتان ندهید که بزرگترهای اطراف او دیگر هرگز او را باور نخواهند کرد یا او دیگر لیاقت باور کردن را ندارد.

همچنین از تلاش برای "گوشه" کردن کودک خود اجتناب کنید، که می تواند باعث وحشت او شود و حتی بیشتر دروغ بگوید. اگر می دانید که او دروغ گفته است، نیازی نیست از او بپرسید: "آیا واقعا X را انجام دادی؟" و سپس او را به دلیل دروغ گفتن در مواجهه با این وضعیت استرس زا بیشتر تنبیه کنید. بهتر است فقط بگویید: «می‌دانم در این مورد دروغ گفتی... این ایده خوبی نیست. »

همچنین اگر فرزندتان دروغ گفته است در حضور دیگران (مثلاً خانواده، دوستان) سرزنش نکنید، زیرا این امر برای او تحقیرآمیز است و می تواند به پیوند اعتماد بین او و شما آسیب برساند. صبر کنید تا تنها باشید تا در مورد آن بحث کنید.

دکتر پریسا پاکدل | روانشناس کودک و نوجوان